Hard Rain

De Nijmeegse band Hard Rain trekt momenteel met een serie Bob Dylan Specials door het land. Dylan, ja, de man die begin jaren zestig de folkscene in New York veroverde met zijn Blowin’ in the Wind en Don’t think twice, it’s alright. Die zich met het pistoolschot van Like a Rolling Stone lostrok uit het warme bed van de protestbeweging en met een rockband – The Band – de wijde wereld in trok. Die country- en reli-albums maakte, volgens hemzelf alleen om los te komen van zijn superheldenstatus, maar met klassiekers als All along the Watchtower en Gotta Serve Somebody. Die eind jaren negentig werd ‘herontdekt’ met producer Daniel Lanois en Time out of Mind, en kort geleden alweer Tell Tale Signs afleverde. De ultieme singer-songwriter die zelfs zijn trouwste fans telkens op het verkeerde been zet. ‘Voor ons is Dylan gewoon klassieke muziek,’ zegt Philip Poffé, de aanjager van het Hard Rain-project. ‘We zijn met Dylan opgegroeid en oud geworden en het is heerlijk om die muziek te spelen.’ ‘Covers?’ Ja en nee. Pierre van Hal: ‘Het zijn onze interpretaties van zijn materiaal. Dylan speelt zijn nummers ook nooit twee keer hetzelfde.’ Hard Rain is een volbloed elektrische band, met veel materiaal uit Dylans jaren zestig en zeventig, maar weet waar nodig te dimmen tot akoestisch-fluisterstil. Het onsterfelijke songmateriaal van Dylan als Blowing in the wind, She belongs to me, All along the watchtower komt allemaal voorbij. En de heren doen dat met een overtuiging en intensiteit die past bij Dylan zelf.